Het was een stormachtige dag met best wel wat zon, dus ik besloot mijn dagelijkse wandeling te maken waar ik de minste prikkels en de meeste rust voorspelde: het bospad achter de duinen op vijf minuutjes fietsen van mijn huis. Tegen een paaltje net buiten het voetgangersgebied zette ik mijn fiets op slot en ik liep over het zandpad tussen het hoge duin en een weide vol hoog gras waar soms paarden staan. Zoals wel vaker op bekende plekken waar ik af en toe kom maar niet regelmatig, schoten mijn gedachten terug naar de laatste keer dat ik hier was: tijdens het lezen van Mei.
Sommige mensen zijn beelddenkers en of dat nou wetenschappelijk ondersteund wordt of niet, ik zou mezelf zo niet noemen. Een argument hiervoor is dat het me altijd meer tijd en moeite kost als er in een boek een beschrijving wordt gemaakt van een huis, omgeving of personage. Als die beschrijving ontbreekt, vul ik nooit zelf wat in en verwerk ik het verhaal alleen in concepten. Maar als ik dus wel een beetje mijn best doe en voor mezelf besluit: zee, strand, duin: dit is gewoon mijn woonplaats Noordwijk! dan kan het verhaal echt gaan leven.
